Rozdział 1

~Lili~

-Mamo daj mi spokój! Jestem normalna! Cały czas tylko mnie upominasz i na mnie narzekasz! To nie jest normalne. Wiesz jak się czuję przez ciebie? I mi wcale nie mów, że to tylko dlatego, że się o mnie martwisz. Masz mnie w dupie! Jesteś tylko zajęta swoim ukochanym Krzysztofem i malutką Klarą. Nie wiesz co ja czuję. Nikt nie wie!

-Lili uspokój się. Nie mów tak. Kochamy Cię. Jesteś dla nas bardzo ważna. Martwimy się o Ciebie. Zmieniłaś się skarbie. 

-Ja się nie zmieniłam! To ty się zmieniłaś... Przez niego! I mi wcale nie mów, że tak nie jest. Też żyję i widzę, co się dzieje. Nie poznaję Cię mamo. Po odejściu taty jesteś innym człowiekiem. Jesteście okropni. I obydwoje siebie warci. 

-Teraz przegięłaś młoda damo. Nie będziesz obrażać matki ani własnego ojca. 

-Nie jesteś moim tatą! Mojego taty już dawno tu nie ma! Jesteś jedynie zasranym ojczymem! ....

 Ał! - złapałam się za policzek - Kolejny raz? Co ja ci kurwa zrobiłam? Powiedziałam ci pieprzoną prawdę w twarz, prosto w twoje zakłamane oczy! Nawet się nie waż uderzyć mnie jeszcze raz! Wynoszę się stąd. Nie mogę na was patrzeć. 

Trzasnęłam tylko drzwiami od salonu i wbiegłam po schodach prosto do siebie do pokoju, aby tylko na nich nie patrzeć. - Dlaczego ciebie tu nie ma tato? Gdzie jesteś? Tęsknię za tobą.. - Rozpłakałam się.. Może jednak mieli rację. Zmieniłam się. Ale to tylko z ich winy. Nie z mojej.

Nie mam tu nikogo. Jestem sama. Zmieniłam się? Jeśli schudnięcie 4 kilo w ciągu 2 tygodni, blada twarz i podkrążone oczy i trzęsące się pokaleczone ręce to zmiana, to oznacza, że stałam się kompletnie innym człowiekiem. Nie wracam na noc do domu. Nie mam zamiaru być bita jak to zawsze jest.
Nie widziałam już taty ponad 10 lat. Nadal zastanawiam się gdzie on jest, czy o mnie pamięta.. Czy już nie wie nawet, że istnieję..
Nagle usłyszałam dźwięk przychodzącego sms'a. Złapałam za mój telefon i najszybciej jak potrafiłam wpisałam kod.

"Siema Lil. Tu Kamil. Wychodzisz z nami? Za 15 minut pod mostem, tam gdzie zawsze. Liczymy ze przyjdziesz. Skład ten sam." 

Ucieszyłam się jak przeczytałam tego sms'a. Miałam ochotę się najebać. Tego w tym momencie było mi trzeba. Odpisałam: "Zaraz będę. Jak coś to czekajcie." Szybko nałożyłam czarne converse, i zarzuciłam czarną bluzę na siebie, bo jednak po 18 w kwietniu już jest chłodno. - Portfel, telefon, dokumenty, puder, jakieś ubrania, tabletki, żyletka. Wszystko mam. Mogę wychodzić. - Niczego nie zapomniałam więc mogę już sobie iść. Mam ich w dupie. Niech się martwią i myślą, że jestem grzeczną dziewczynką, która siedzi u siebie w pokoju... 

~4 miesiące później~

Jestem tu sama. Mogę płakać do woli. Nikt mnie nie słyszy. Sama w czterech ścianach. Zamknięta, przez tych głupich rodziców. Dlaczego myślą, że jestem nienormalna? Nie wiem. Potrzebuję wypić. Nie mam jak. Ręce mi się trzęsą. Ludzie ratunku! Mogłabym się tak drzeć całymi dniami a i tak dupa. Przyjdą trzy razy na dzień, dadzą coś jeść, choć i ja i tak tego świństwa nie jem. I ślad po nich zaginie. Mogę robić tu co chcę. Ale tak na prawdę nie mogę nic. Zero alkoholu, nie mam narkotyków, jedynie mam przy sobie ją. Schowaną, nikt mi jej nie zabierze! Nikt!

Z dnia na dzień, coraz bardziej zaczynam się sobie podobać.